Give us a like and we'll keep you in the loop.

We use cookies

We use cookies and other tracking technologies to improve your browsing experience on our website, to show you personalized content and targeted ads, to analyze our website traffic, and to understand where our visitors are coming from. By browsing our website, you consent to our use of cookies and other tracking technologies.
Welkom op Niet Zomaar Saar! Meerdere keren per week post ik hier artikels en filmpjes over beauty, interieur, fashion, kindjes en een beetje DIY's. Veel plezier!

De perfecte mama!

A star is born

De perfecte mama heb ik altijd willen zijn! Of dat hield ik mezelf voor ogen zo enkele jaren terug toen we net getrouwd waren. Ik droomde van het klassieke huisje, tuintje, boompje verhaal… The perfect mam bevalt vlot nadat ze 40 weken stralend zwanger zonder enig ongemakje is. Ze is onmiddellijk weer slanker dan ooit te voren en geeft borstvoeding alsof het niks is. Zo 6 keer per dag even voeden en voor de rest hebben we een braaf kind dat zo goed als nooit huilt, ziek is en flink aan de borst drinkt. Ongemakjes zouden er niet zijn en voor de rest geniet ik van die prachtige roze wolk.

Ja zo was het ook 4 jaar geleden bij Gijs…. NOT! Het is door het boek The Gentlemom dat ik daar eindelijk eens over kan en wil schrijven. Want jongens toch… Een roze wolk? Ik heb ze niet gezien bij Gijs. Helaas! Het is een vervelend karaktertrekje van mij. Ik wil ergens aan beginnen maar het moet goed zijn. Nee ik zeg het verkeerd…Het moet zijn zoals het hoort maar daarom misschien niet altijd in een rechte lijn. Dus bij Gijs gingen we er vlot aan beginnen zonder meer. Ons huis was bijna klaar en het was tijd om te beginnen 'nesten' zoals wij dat wel eens zeggen. Dat ging ook allemaal heel vlot. Mits wat zwangerschapsmisselijkheid vlogen de weken voorbij. Ergens tussendoor was er een paniekerige telefoon van de huisarts omdat ze sporen van een actief virus dat gepaard gaat met de wijnpokken gevonden hadden in mijn bloed. Opluchting alom toen we constateerden dat ik begin 2011 de zona had gehad dus dat het safe was. Ik kreeg wel al eens links en rechts te horen dat mijn buik toch nogal aan de dikke kant was. Op 34 weken kreeg ik dan ook het verdict bij de gynaecoloog dat ik te veel vruchtwater had en dat ik daar wel eens wat last kon gaan van ondervinden. Na wat opzoekingswerk op 'dokter Google' was ik toch al helemaal in paniek. Daar kwamen de eerste tranen en ongerustheid. Mits de nodige rust ging alles goed komen volgens de gynaecoloog. Altijd geruststellend als een dokter dat zegt, toch? Ik had continue harde buiken en op 37 weken zwangerschap brak geheel onverwacht toch mijn water. De arbeid verliep vrij vlot, bevalling iets minder. Gijs was een sterrenkijker en ik had toch wat moeite met hem op de wereld te zetten. Mits een ferme knip (auch) en een duw van de vroedvrouw op mijn buik was hij daar dan. Toen begon het al…Hij huilde niet en werd meteen meegenomen. Manlief en ik bleven alleen achter met een stagiair die mijn moederkoek heel nerveus nog vast hield. Op dat moment lijken minuten uren te duren. De gynaecoloog vertoonde zich snel met het verlossende nieuws dat het ok was en we hoorden ook dat Gijs een ferm paar longen heeft. “Oef alles was ok!“. Bij het weerzien konden we genieten van wat geknuffel en bewonderde onze mooie zoon. Was dit dan toch even een roos wolkje? Nee, na 5 minuten wou Gijs nog steeds niet drinken aan de borst en lap ik kreeg al zenuwen. De vriendinnen die op dat moment al borstvoeding gaven deden het alsof het 2 keer niks was maar bij mij wou het niet lukken precies…toen al niet. Ik wou wenen, ja zo hard wenen… Zelfs nu ik het neerpen, krijg ik de tranen in mijn ogen. Na 5 dagen ziekenhuis en de nodige hulp van de vroedvrouwen daar begon het toch te lukken en konden we met een gerust gevoel naar huis. Tot de kinderarts even langskwam voor een laatste check-up en een putje aan Gijsjes onderrug terugvond. Een echo werd ingepland met de nodige watervallen als gevolg. Jawel daar werd ik weer mooi van mijn roze wolk gemept. Met de nodige peptalk van de kinderarts mocht ik naar huis. Dat hij ook al 2 keer onder de lamp had gelegen tijdens ons verblijf van 5 dagen in het moederhuis en ik daar ook telkens voor moest huilen durf ik eigenlijk amper te bekennen. Dat waren allemaal zaken waarvan ik wel wist dat het kon maar gewoon niet had bij stil gestaan. Ook al is het allemaal niet zo erg, op dat moment vind je dat wel heel erg omdat het gewoon niet loopt zoals dat perfecte plaatje wel hoorde te zijn.

Eens thuisgekomen wou Gijs niet meer aan de borst drinken. Hij weigerde en was heel ongeduldig…Om 23u stonden we alweer op materniteit met een hysterische baby met hulp om af te kolven en weer naar huis met de nodige gegevens om een vroedvrouw van De Bakermat te contacteren. Dan bleek er toch nog eens een controle met hielprik te zijn omdat hij nog steeds geel zag. Is er nog CMV ontdekt in zijn bloed met een uitgebreide urine test om dit na te gaan. Maar bleek dat ik eigenlijk altijd immuun was maar ze dat waren vergeten te onderzoeken bij mijn eerste bloedtest. Na die 3 weken begon ik dan ook spontaan te huilen bij de kinderarts toen de opluchting kwam dat hij geen cmv had, zijn echo goed was en hij een gezond manneke was. Ik heb precies 3 weken non stop gehuild. Vaak ook in mijn eentje want een mama met een pasgeboren kind huilt niet en is gelukkig. Ze hoort zo te zijn. Niet rusten, koken en strijken en met je kind gaan wandelen in de stralende zon. Maar Gijs was nog niet terug op zijn geboortegewicht. Ik bleek dus geen goede borstvoedingsmama. Nee ik was geen perfecte mama want ik moest bijvoeden. Na 7 weken zette ik een punt achter de borstvoeding en voelde ik mij officieel een gefaalde mama. Dat gevoel is mij wel een hele tijd blijven achtervolgen moet ik zeggen. Ik had het op zoveel vlakken gewoon niet goed gedaan. Maar Gijs kwam bij, op wat reflux na, groeide hij goed. Hij werd snel groot en werd steeds zelfstandiger. Toen hij 15 maanden was ging ik nog wat advies inwinnen bij de gynaecoloog want ik bleef toch met de twijfel zitten of een 2de zwangerschap wel een goed idee zou zijn. We wouden altijd 2 kindjes. Ivonne kwam er zo een goed jaar later. In tegenstelling tot haar broer kwam ze op 41 weken zwangerschap en dronk ze van de 1ste seconde vlot aan de borst. We waren rustiger en minder onzeker dan bij Gijs. Onze jongen wordt deze week 4 jaar en ik herinner me dit alles nog alsof het gisteren was. Hij heeft ons zoveel geleerd, meer dan wij hem eigenlijk. Het is ons kostbaarste bezit al meer dan 4 jaar. Hoera voor Gijs!

Had ik bij Ivonne dan wel mogen kennis maken met de roze wolk? Dat vertel ik in een volgende blog. Maar eerlijkheidshalve moet ik toch bekennen dat deze volgens mij niet bestaat. Volgens mij is de roze wolk een fabeltje uitgevonden door iemand zonder kinderen ;-).

Liefs,

handtekening
Mijn mooie jongen en ik
Wij 3-en in de zetel

Comments (1)

Login or create an account to leave comments.

profile picture for Ruth Janssens

| flag

Ruth Janssens

Super blog Saar xx

Show more